 | Me, Myself and I | Aug 30, 2007 |
Hi, Hope you'll enjoy my site... My blogs are not enticing but I'm trying to write exciting literatures. I'm always busy so that's why I can't polish my blog site. Don't worry avid readers, I'll do my best to boost your senses. Be thrilled with some of my future write ups... We'll spend our horizons unlimitedly. I went to a talk show or a production in Universidad De Manila yesterday. My classmate (Wincel) and I were invited as a Guest Speaker about the Journalism and Mass Communication career. Actually, we're still pursuing our studies and perhaps our experience in publishing school newspaper, freelance writing jobs and the likes are they opted to.
They are all Third Year Mass Communication and we're all aspiring writers, journalists, broadcast journalists and anything like a media personality someday. Well, dreams could be reality. I had workmates from different companies I worked with who graduated the same course and struggling to be hired to those big networks (ABS-CBN, GMA, TV5 and others). It is really hard to be part of those prestigious dreams. But we can't tell.
They asked questions about media killings (the sensational Ampatuan Massacre) and struggles in the real world. To be honest, most journalists are not graduates and have no money. Corruption has been rampant as my professor said in Ethics of Journalism had shared. The power tripping is also popular for all TV Stations. Those who are not really Mass Media graduates but have relatives or friends inside that company could be hired and get a job. But don't just conform with that industry. Even in other companies I worked with, it's obviously observable.
But don't be sad. The world is really unfair. Luckily, I did not pursue my Nursing career and become a registered one. Hello? They're thousands and millions of them in the profession. My friend and classmate in Nursing school before said that they volunteer in hospitals and even pay for it. How cruel? You studied to get a job and not to pay for a job after burning your eyebrows.
I suggested to aspiring media practitioners like me to be open-minded as possible. There are many job offers specially in communication. Companies are paying people to talk, write, think and juggle.
As a guest speaker, I was aspired by two broadcast journalist from DWAB (a radio station in Mandaluyong) that Integrity and Honesty would do no harm as you enter the arena of Mass Media. Bribery is a sign of devil's tongue; hence, it will lead you to death and misery.
Luckily, one of my closest friends is working in a big TV Station. He loves what he's doing. It really takes courage and determination to work in Mass Media. Kapal ng Mukha makes an impressive image to do it well.
As for me, I'll work in a Call Center again before I practice it or I'll take chances to go abroad and help my family first. I really wanted to be a lawyer ever since. And I prefer to save a lot of money and travel the world. It's worth rewarding, isn't it?
Ang aga kong nagising at excited pa ako dahil ang dami kong pupuntahan. Una, sa bahay ng kaibigan ko sa Sampaloc. Pangalawa, makikikain at makikipyesta sa Quiapo. Ikatlo, makiki-birthday sa officemate kong si Marc.
Sa una lang masaya. Kasi may energy ka pang mag smile tapos makipag kwentuhan. Sa totoo lang, sa una at pangalawa ako nag enjoy ng sobra. Bakit hindi sa pangatlo? Eh, simple lang. Hindi ko pa sila kaclose. Ilang buwan ko lang naman sila nakasama. Tapos, nangangapa pa ako sa ugali nila. Ang iba pang mga bisita, ngayon ko lang nakita. Alangan naman, makipag- feeling close ako.
Sa una kasi halos sampung taon na kami magkakilala. Sa pangalawa naman dalawang semestre ko na silang kasama. Alam ko na kung bakit mas masaya mag-aral kaysa magtrabaho. Nalaman ko sa pakikisama sa party. Ang pangatlo kasi, mga nakatrabaho ko. Medyo alangan pa kung makisama ako. Isa pa, usapang trabaho lang yan. Hindi gaya sa mga nakasama ko sa paaralan na lahat ng jokes pwede mong ilabas kahit corny. Naikekwento ko din ang mga bagay tungkol sa pangarap, problema at pag-ibig sa kanila.
Masasabi ko na ang tunay na kapalagayan mo nang loob ay ang mga taong matagal mong nakasama kahit papano. Mahirap kumapa sa ugali nang isang tao na nakilala mo lang sa maiksing panahon. Hindi ko naman alam kong gusto o ayaw nila ako. Buti na lang at gumawa ako ng excuse na marami akong gagawin. Ayun, umuwi ako ng maaga sa birthday party.
Ngayon ko lang naalala na last year, bumabiyahe ako pauwi para mag celebrate ng New Year sa bahay. Nakaabot naman ako, alas-onse ako dumating. Ang taong 2009 ay naging isang makasaysayan sa aking buhay. Ang daming pagbabago.
Tatlong beses akong nagpalit-palit ng trabaho. Nagshift ng kurso. At nabigo sa pag-ibig. Hindi naman masaklap. Pero naging isang aral sa loob ng isang taon. Alam kong marami pa akong mararanasan na hirap at saya. Sana na nga lang maging maganda ang 365 days ng aking 2010.
Kung noon 2008, first time kong ma-admit sa ospital para sa sakit na Dengue. Nitong 2009, pabalik-balik ako sa ospital para magpaturok ng Anti-Rabies vaccine. Sana ngayon 2010, wala na. Tigilan na sana ako ng mga sakit na yan. Kaso hindi naman maiiwasan eh.
Marami akong nakilala sa loob ng isang taon. Mga bagong kaibigan at naging inspirasyon na lumaban sa buhay. May mga kaibigan din akong nakasama na halos dekada kung bibilangin. Isang pagkakaibigan na sadyang kay tamis balik-balikan. Mga kaibigan na nawala dahil sa pagkawala ng komunikasyon. Ang mahalaga, dumaan sila sa buhay natin na nagbigay aral sa ating pagkakamali, kagitingan at katatagan.
Hindi man natupad ang halos lahat nang ating minimithi sa taon nagdaan. Huwag tayong malungkot. Bagkus, ang bagong taon na darating ay isang pagkakataon upang harapin ang bagong umaga na may sigla at positibong pagtingin sa ating mga pangarap.
Huwag natin isipin ang katapusan ng mundo. Isang hamon ito sa atin na pag-igihan ang mga gawain sa darating na panahon. Baguhin ang maling gawi at itaas ang kapwa sa masaganang panahon. Para akong politiko sa aking sinusulat. Para akong lasing na nagdedebate sa Luneta.
Ang 2010 ay isang taon ng pagbabago, pagkalat ng kapayapaan at matatag na pananampalaya sa Diyos. Amen. Ang New Year's resolution ko? Wala! Hahayaan kong mabago ako ng panahon. Hindi ko man mapansin, mararamdaman ko naman. Nais ko lang na ang mga pagbabagong iyon ay ayon sa kagustuhang ng Diyos. Kung anuman ang nais niya sa buhay ko, siya na ang bahala.
Ito ang simple kong quote, "For he made me human, I'll be and always be human for his glory". Alam kong weird na may pagka-relihiyoso. Pero minsan, feeling ko lost soul ako dito sa mundo. Kaya siya na muna ang ang driver ng buhay ko. As the old saying, bahala na si Batman. hehehe.
Happy New Year! Let's have an optimistic 2010! Cheers! "You have grammar lapses", teacher Bryan said. I felt disappointed but somehow It was okay. I've been a Phone English teacher for four months in Ortigas. I may say that it was boring. Yes, really boring. However, it was an easy job. You just have to put the headset on your head, dial the number of your student, and say "I'm looking for Kim, How are you?". It's sometimes random or habitual.
Well, my new job is quite different from the latter. I will be a tutor but not through phone. It's a personal approach. In Korean term, Man to Man. How cool is that? Not really, some Filipinos are doing this for so long. It's new for me.
I will teach kids, teenagers or even professionals personally. I'll teach them how speak, write, and sing in English. Did I write sing? Yes, it's true. It is not included in my tutorial job but I'll do it. Why? because it is easy to learn language by singing. It would be a lively class, too.
However, I need to polish my grammar skills. It sucks. LOL. I think it's understandable because I taught Korean in chunk method approach or we focused in common English expressions. My trainer said before, it's a lexical approach.
This job would really work me, I can do gestures, stand and sit. In short, my hyperactivity will be used. This will also improve my personal communication skills. How great is that?
We're sorry but your contract has ended!
Ouch saklap!
Teka Iiyak ba ako? Sisigaw? Magwawala o Dedma lang.
Actually, dedma lang. Chill. Relax. Move On. Let Go!
Marami pa akong dadaanan na mga unexpected experience/s. Hindi pa naman ako ganoon katanda. Ang nakakalungkot lang, yun hindi ko na makakasama ang mga officemates ko na kasama ko palagi sa pagsakay sa Jeep. Kachat ko sa messenger kapag nababagot ako. At katawanan ko sa mga joke-joke-joke moments.
Nakakatuwa nga kahapon eh. Kumain kami sa McDo. Pinag-isa yun French Fries, tapos kwentuhan about the prejudice given by HR. Nakakatuwang isipin na minsan pala, may mga taong makakapalagayan mo ng loob.
Naisip ko din. Hindi pa ako marunong makisama o inihihiwalay ko pa ang damdamin ko dahil takot akong masaktan. Well, masama talaga ugali ko. Argh!
Alam kong immature pa ako sa mga bagay. Minsan naman, elib sila.
Boy 1: feeling achiever ka kasi. Nasabihan pa nga akong Epal lagi sa usapan. Yun tipong ayaw magpasapaw sa kwentuhan.
Girl 1: Ito ang kachat ko palagi. Nasasabihan ko ng mga sama ng loob, boredom, corny jokes at kabanasan sa mga Boss. Hehehe. Sana nadevelop ko ang optimism sa kanya.
Girl 2: Mature na siya. Hehehe. NBSB or No Boyfriend Since Birth nga lang. Suggest ako ng suggest na magboyfriend na siya hehehe. Masaya kasi. Nailalabas ko din ang mga ideas kong non sense sa kanya.
Boy 2: Matapang at Highly Opinionated. Isang taong hindi pwedeng baluktutin ang prinsipyo. hindi ko minsan mainterpret kung galit sa akin o hindi. Pero idol ko siya minsan. Kasi yun experience niya, malayo pa kakainin ko.
I would really miss them. Well, life must move on. Magkikita pa naman kami ulit. Sana kung may oras kami.
Kaso kinilig ako kay Boy 1, sabi ba naman; We'll see each other again. hahaha! Hoping! Grabe! Nabigla akong tinapos na nila ang aking pagtatrabaho sa Korean Company sa Eastwood. Ah, nagtuturo kasi ako ng English sa mga Koreano. Sanay na ako sa ganoon trabaho kaso napansin kong matatanggal nga ako. Hehehe.
Bakit nga ba? 1. Hindi naman ako ganoon ka motivated sa trabaho. Ang dami kong naririnig na issues about Salary disputes, Mismanagement, Racism at kahit Prejudice na patakaran. 2. Delay ang sweldo. 3. Namemersonal na dun.
Mabuti na rin sigurong ni let go ako. Sinadya ko nga ba? Ewan.
Sana makahanap ako ng bagong trabaho ngayon January. Sana yun wala na akong maririnig na sobrang hindi makatarungan na pamamalakad. Sana mahanap ko ang tunay kong landasin sa buhay.
Tama nga yun sabi ng isang kaibigan ni Mama. Nakikitang mong maganda ang buhay dahil may trabaho ka pa. Subukan ko kayang wala akong trabaho? Mukhang hindi ko pa kaya.
Life must go on. new People to meet, new work experience, and new interest to unfold. Lord help me, please. There a lot of captivating myths in the Philippines. A myth is a traditional story accepted as history. Why not? of all people in the world, the moro-moro and legendary tales of every provinces were mesmerizing.
However, there is one myth or so to speak; a historical shame in the Philippines that we had. The Maguindanao massacre. People who saw the tragedy will share this to the next generation. A blood shed for Political pursuit of power.
Our country got the second rank, next to Iraq as the most dangerous place for Media men and journalists. Is it shameful that our democracy is not meriting the freedom of expression? I thought that No one should abridge the right of expression, information and communication. But why is this happening in our motherland?
In my opinion, the saying "truth hurts" is really effective. If someone did wrong or mistakes maybe. It is natural to human to hide it than to flaunt it. I remember Adam and Eve when they broke the rule of God. They hid themselves to shame and wore leaves covering their private parts.
That situation is similar to us. But these people, instead; hide and cover themselves. They kill media men who knew their stinky stuffs. Are we going back to the old civilization? Are we being inconsiderate to others? Are animals better than human now?
In every myths, there is a lesson. I hope that the people who will listen to this story would learn many things. Let us be critical readers and storytellers perhaps. We should focus more on the details and facts of the story. In the end, it will entail good judgment and empathy.  | Category: | Books | | Genre: | Reference | | Author: | Vergel O.Santos |
When we think about Ethics, it means respect or acceptable values. Journalism Ethics is different. Nowadays, journalists forgot their ethical values towards their profession. Journalism as a profession in relation to media is considered part of the Fourth Estate. The "watchdog" for public trust.
This book will teach us about the importance of news, or to be logical news readers. The experiences of the author, Vergel O. Santos, himself even shared his Journalistic attitude towards moral integrity of most broadcast journalist and print journalist.
He revealed, Joseph Estrada's political agenda in Media. He called him "Ninong" on one of his essays. The conflict of interest of most famous Broadcast Journalist turned Politicians and Advertising Stars like Noli De Castro and Loren Legarda. He described Noli De Castro as a Wine endorser while the latter is a laundry bar endorser.
Vocabulary knowledge will be enhanced upon reading this book. The author used words that are too deep to understand and we need a dictionary along. Our social, political, economics and philosophical ideation's are somewhat depicting to the real drama of our country.
Although this may seem as a reference for Journalism and Mass Communication students. Some readers from different fields may read this as well. If you are patriotic on our current Sociological situation. This might help you.
Again, the fault of political killings on journalists must be stop. Ethical and moral standards for journalists and the like must be raise. Same to the Government, do remember, Dogs will not bark unless a stranger, a thief or an untrustworthy person enters a house it is guarding. Public Officials are Public Trust, People are Country's Voice and Wealth. All of us has its roles for nation building.
We may even learn about the history of the Philippines, as citation for the continuous scenarios in our country. Famous novel lines from Pilosopong Tasyo of Noli Me Tangere and El Filibusterismo. The Martial Law of Marcos, a tremendous description about Media overtaking. The depiction of Gloria Macapagal Arroyo's leadership has been in the essays as well.  Estudyante ng Buhay Nakakatuwa ang maging estudyante, Kaibigan at Ka-Ibigan ay nakilala sa eskwela, Gurong masungit at strikta ay kinaiinisan, Hamak na estudyante kung ituring.
Ano nga ba ang napapala sa pagiging estudyante? Ang asignaturang English ay nakakadugo ng ilong, Ang Math nakakadugo ng utak, Ang History nakakaantok,
Bakit hindi tignan ang kagandahan ng buhay estudyante? Ang simulain ng iyong bukas ay doon nagsimula, Mukha man malayo sa totoong sitwasyon ng buhay, Ang pundasyon naman ng etika'y doon ang simula.
Walang bobong estudyante, Lahat ay may talento sa kanya-kanyang paraan, Kaya walang kumpiyansa ang estudyante'y dahil sa maling paraan ng guro, Ang pagsusungit ay hindi paraan ng pagkatuto, bagkus ito'y nakakahiya sa estudyante.
Ituro sa mga ito ang wastong pag-uugali, upang paglabas sa tunay na mundo, Ito'y maging gabay nila, Sila ang magiging sandigan ng bayan balang araw.
Ang English ay pagturo sa paggalang sa kapwa, Gayundin sa Filipino, Ang Science ay paghahanap ng ikabubuti nitong bayan, Ang History ay gabay upang matutunan ang mali ng nakalipas,
Hindi ako guro, Ako'y Estudyante, Estudyante ng buhay, Estudyante ng habang buhay na pagkatuto.
| | This is a photo taken during the Bagyong Ondoy yesterday ( September 26, 2009) between 1 PM and 2 PM. |
GMA was alleged for an expensive fine dining experience in New York. Suarez and Romualdez, solons who said that they  treated GMA as a birthday treat.
Bubby Dacer's death case has re-opened. Former President Estrada and Senator Ping Lacson were both pointing on who's the real mastermind of the crime. Senator Jinggoy Estrada delivered a speech accusing Lacson as a crime writer. It was humbly opposed by the alleged senator.
Gibo, the bet of Administration for President has finally set his long media appearance through the Signal #2 storm in Manila.
The bottom line, Ondoy is the "bida". The Filipino people are the casts surrounding the "bida". Followed by an ultimate script. Who's the audience? It is you who will decide.  | FB | Sep 26, '09 1:59 PM
for everyone |
Ano ba ang EMO? Sabi sa Wikipedia, to music, "emo" is often used more generally to signify a particular relationship between fans and artists, and to describe related aspects of fashion, culture, and behavior. In recent years the term "emo" has been applied by critics and journalists to a variety of artists, including multiplatinum acts such as Fall Out Boy and My Chemical Romance and disparate groups such as Coheed and Cambria and Panic at the Disco.
Sa pagkakaalam ko, ang EMO ay tinagalog na emosyonal. Maramdamin o Balat Sibuyas sa ating wikang Filipino. Naiisip mo ba na minsan, kapag may ginagawa tayo, bigla tayong malulungkot. Minsan naiisip natin kung natural ba ang maging malungkot?
Kapag nagsuot ka ng Black kahit lipliner, t-shirt, pantalon, eye shadow. Sasabihin sa'yo ng matanda, Sino namatay? Kung bata, Emo ka? Kung sosyalera, I like Black! with matching smirk.
Bakit ba tayo nagiging EMO? Loner effect or kung minsan suicidal drama actor/actress. Ang mundo kasi natin bilog. Minsan you're on the top of the world. Minsan naman you're on your lowest low. Pangalawa, Ang dami kasi natin problema sa mundo. Ultimo pag-iisip ng kakainin sa tanghali, pang-lakwatsa sa sabado o kaya matutulog na ba ako? Problema na siya, tapos EMO mode ka na. Sabay Iyak sa sulok. Minsan Soundtrip ng mga Senti songs ni Regine Velasquez. Mga tipong Araw Gabi ang title. Ang puno't dulo wala man lang bumili sa akin sa friends for sale ng facebook. Kakalungkot naman.
Bakit pa tayo EMO? Ang tao raw kasi hindi nakukontento. May cellphone na nga, Kailangan pa yun N Series o kaya Blackberry. Kapag hindi nakuha ang gusto, mukmok sa gilid ng kwarto. Magdodrowing pa yan ng stick human figure na nagbigti. Minsan "Choosy" pa, gusto yun tipong latest, cute, presentable at Charming. Dudung at Enday, magising ka nga! Ikaw nga na hindi nachoose ng magulang mo na maging ganyan, nag-iinarte ka pa. O! Ayan, kukuha ka pa ng panyo tapos cry out loud sa banyo. Kukuha ng kutsilyo, maglalaslas ever, doon lang naman sa pulso. Pakyut tawag dyan, try mo sa carotid.
Ano ba solusyon? Hindi mawawala ang pagiging EMO ng bawat tao. Kung may kasiyahan siyempre may kalungkutan. Swerte mo naman kung lagi kang masaya, iba na yan. Signals of Insanity na yan. Baka mamaya binibilang mo na kung ilan ang saktong bilang ng buhok mo. BE HAPPY (SRI CHIMNOY). "Buhay", sabi ng aking isipan habang iniisip ang mga gagawin ko pa sa dalawang araw na wala akong pasok sa trabaho. Nananatili pa rin kalmado ang aking buhay, sa kabila nang maraming unos na dumaan sa dalawampu't dalawang taon ko sa ating magulong mundo.
Marami ang nagbago sa aking buhay. "May latest chika ako sa'yo", isang mensahe na pinadala sa Yahoo Messenger ng aking kaibigan. "Ano yun?", sagot ko naman. "Buntis si Maria", isang nakakabiglang balita mula sa aking kaibigan. Hindi na ito nakakapanibago sa ating lahat. Noong hayskul pa lang tayo, balita na ito.
Ang nakakabigla ay ikalawang pagbubuntis na niya ito pagkaraan ng dalawang taon. Nalaman ko pang nalaglag pala ang dapat niyang "second baby".
"Paano mo nalaman ang balitang yan?", naitanong ko kaagad. "Sa nanay niya, magkatrabaho kaya sila ng nanay ko", sagot niya. "Ah", napasagot naman ako.
"Buti na lang may trabaho siya", naliwanagan ang aking isip. "Ano naman pala ang trabaho ng asawa niya?", naitanong ko kaagad. "Wala, ang tigas nga daw ng ulo sabi ng mama niya", naisiwalat niya sa akin.
Naikwento rin niya na hindi nagtatrabaho ang lalaki. Magaling pa man din sa aming klase si Maria noong hayskul kami. Tama nga sila, hindi nasusukat ang galing sa Grades. Iba ang konsepto ng realidad ng buhay. Nasa desisyon natin yan.
Maraming nagbago sa mga kabarkada ko noong hayskul. "After another ten years", napaisip ako habang tinatapos ang blog na ito.
August 23, 2009 - Alas tres ng madaling araw, pauwi na ako sa Tandang Sora galing sa training at gimik. Sumakay ako ng Bus na papuntang Novaliches. May nakita akong pagnanakaw sa sinasakyan bus. Ang istilo ay simple. Tatlong lalaki ang sumakay tapos igigitna yun biktima at kukunin ang wallet o cellphone nito. Magtataka ang biktima at magsasabing nawalan ng wallet, ang tatlong magnanakaw tahimik lang. May nakaupo, nakatayo malapit sa babaan. Nung ako na ang bababa, napansin kong may kamay na dumudukot sa bulsa ng pantalon ko, ang isa naman haharangan ang dadaanan ko at magkukunwaring bababa. Malas nila, maagap na nilagay ko ang kamay ko sa aking bulsa. Nabigo silang makuha ang kulay berde kong purse na may laman na susi ng bahay at kuwarenta pesos na tig-lilimang piso na barya.
August 24, 2009 - Papunta akong Mall of Asia upang manood ng Sine kasama ang aking kaibigan. Sumakay ako ulit ng bus na pula, na ang ruta ay Novaliches-Baclaran. Isang lalaking biktima na naman aking nasaksihan sa bagong style ng pagnanakaw. Ang tatlong lalaki, pagigitnaan ang biktima na kunwari ay bababa ngunit, mabibigla na lamang ang biktima na wala na ang cellphone o wallet nito sa bulsa. Nakita ko pang itinuro ng isang kasabwat na lalaki, na kinuha ng huling bumaba na lalaki ang kanyang wallet at cellphone.
Ang masaklap, noong ako'y bumaba na sa sinakyang bus, may lalaking natapilok at humandusay sa babaan ng North EDSA MRT Station. Isang malakas na sigaw ng matandang babaeng nagtitinda ng kendi sa gilid ng lugar. Sumisigaw na huwag patakbuhin ang bus at panagutin sa aksidente.
Habang ako'y umaakyat sa escalator ng nasabing MRT Station, nagtanong ang katabi kong lalaki sa nangyari. Nasabi ko na may mga mandurukot sa aking sinakyang bus, tatlo sila at isinawalat ang istilo ng kanilang pagnanakaw. 
| | Happy Days. :D |
I have to finish my Math Assignment. :( Do an Advance reading in English Debate. As Usual, I have a shift at 8:30 PM until 2:30 AM. Araw-araw akong nagbabasa ng balita. Nais kasi ng aming propesor sa aking asignaturang peryodismo, na maging maalam sa nagaganap na nangyayari sa ating Inang Bayan. Isang pagkumusta sa ating araw-araw na pamumuhay sa bansa.
Palasak pa rin ang usap-usapan sa Magarbong hapunan ni Pangulong Gloria sa Amerika. Kahit ang 1.6 Billion na Foreign Travel trips nito.
Isa lang naman ang puno't dulo ng mga nagaganap na katiwalian sa atin gobyerno. Tayo, at wala nang iba ang may dahilan kung bakit paulit-ulit tayong nakakaranas ng gutom, hirap at pagrereklamo sa bulok na sistemang sosyolohikal at politikal ng ating bayan.
Niloloko tayo sa kanilang matamis na dila. Nadadala tayo sa kanilang pagmamakaawang mukha sa telebisyon at pahayagan.
Matuto tayo sa ating kasaysayan. Umuulit lang ang problema, ang talamak na korupsyon, pang-aapi at batas na nakalaan lamang sa mayayaman.
Ito ang mga bagay na dapat natin isa-alang-alang:
- Bumoto ka sa tamang politikong, sa alam mo'y may magagawa para sa bayan. Pare-pareho lang silang magnanakaw, pumili ka na lang sa mas konti magnakaw.
- Iboto ang taong alam mong may pagmamahal sa Pilipino at hindi lamang sumusunod sa prinsipyo ng banyaga at kapitalismo.
- Matuto kang kumilos para sa sarili, pamilya at bayan. Ang isang pisong iikot sa'yo ay katumbas ng pag-unlad ng ekonomiya.
- Magpakumbaba sa tao. Ang konsiderasyon ay isang agham etiko para sa kapwa.
- Maging edukado sa nagaganap sa ating bayan. Alam natin mataas ang literasya ng ating bansa. Maging lohikal at mapanuri sa dahilan at epekto sa bawat hakbangin ng ating gobyerno.
- Ipagmalaki mong ikaw ay Pilipino. Tayo ay isang lahing may sariling kultura sa iba. Ang wika mo'y nag-iisang uri ng bulaklak sa Paraiso.
"The Filipino is worth dying for", wika ni Ninoy Aquino. Ang bawat isa sa atin ay natatangi. Wala sa edad, sekswalidad o estado sa buhay ang pagiging Pilipino.
Remember: When will you assert action for yourself, family and country? It is time to change our country. The country fought by our known and unsung heroes. Just today, I applied as a freelance writer and researcher in a not so popular online writing company. They are responsible in web content information. Probably, an advertising or research firm. Is this what I want? Yes, I've been an avid reader of writer's autobiography or even a novel reader of a novelist's adventure. Stephenie Mayer has never been my interest even the popular fiction novelist of Harry Potter, J.K. Rowling. Articles from newspapers, editorials and interview reports has been my inclination. Some vocabularies, learned and used from them.
There was a question in a novelist's adventure I read. You must be a master of language. Unfortunately, my experience in language will not suffice. The only way to improve that is through my addiction in writing senseful and senseless write ups. My journalism course may adjunct some ideas. I will also appreciate my learnings from Nursing and Broadcast Communication. They all contributed to enhance my talent in this not so ordinary field.
Most likely, I'm a speaking writer. What I am writing is what I want to say. Say what you want to write as I understood from a Journalism book required by my professor. It helps. Basically, English has an edge than my native language. I don't know. Even now, I still highly appreciate the Foreign Language originated by the German Tribe.
To wrap this up, I will wait two weeks for the approval of my application. I'll cross my fingers for the results. If I will not be hired, then I'll go ahead and find another cup of tea. There are a lot choccolates in our industry anyway. My fitting is setting for the right fit. Until my next blog.  | Guestbook | |
 |
osyr wrote on Dec 29, '08 sabi mo ur hot? hahahaha :P |
 |
alex! i-upload mo ung pix natin kahapon sa intramuros ha..
|
| |
